با چشم های مـهـربان از پیـش ما رفتی            ای تا ابد دردت به جان، از پیش ما رفتی

آخر کجـا رفـتی؟ بگـو آخر کجا رفتی؟            آرام، تـنهـا، بی‌صـدا پـیـش خـدا رفتی؟

مـا مـردم خـوبـی بـرای تـو نـبـودیـم آه            مـا آشـنـای گـریــه‌هـای تـو نـبــودیـم آه

با خود نگفتی عاشقانت بی تو می‌میرند؟            با خود نگفتی نیستی دلشوره می‌گیرند؟

هر شب محرم پای تو ما گریه می‌کردیم            با آه جـان‌فـرسای تو ما گریه می‌کردیم

تو ذکر می‌گـفتی میان روضه و یکریز            با ذکر گـفـتن‌های تو ما گریه می‌کردیم

در فـاطـمـیه اشک‌هـایت اوج مـاتـم بود            با ذکر یا زهـرای تو ما گریه می‌کردیم

ای اشک‌هایت آسمان، ای‌ اشک‌هایت نور            با گریه‌ کردن‌های تو ما گریه می‌کردیم

دیشب نبودی کـوچه‌ها ابـر بهـاران بود            بعد از تو «کشوردوست» هم تا صبح باران بود

حالا جهان ای شعر غمگین اشک می‌ریزد            بی تو خیابان «فلسطین» اشک می‌ریزد

آن چفیه را از دوش خود برداشتی، رفتی            شـاید هـوای کـوی دیگـر داشتی، رفتی

همچون عقیق تو همیشه راه تو سرخ است            انـگـشـتـر «الـعـزّة للّه» تو سـرخ است

ای کاش ما جای تو در آوار می‌مـاندیم            ای کاش می‌مردیم و از داغت نمی‌خواندیم

آه ای عـلمدار حرم بی تو حرم تنهاست            میدان به میدان روضۀ تنها شدن برپاست

ای تا ابد دردت به جان، از پیش ما رفتی            آخـر کجا رفـتی؟ بگـو آخر کجا رفتی؟